Ara sıra basın çekimleri için toplantıp fotoğraf çektiriyoruz. O da bunlardan biri.
Bir Betül eksik o da o gün ders kaydındaydı…
Bloğumuzu aksatıyoruz, farkındayız…
Amacımız bu blogla biz gençlerin arasından çıkmış bir projenin günden güne nasıl büyüdüğünü samimi bir dille sizlere yansıtmaktı… (Amacımız tabii ki değişmedi, pes de etmedik)
Hani insan bir işe odaklandığında önemsiz gibi gözüken ama çok önemli ayrıntılara sahip bazı ince nüansları kaçırır ya.
Kurumlarda da sanırım böyle.
İşlere dalmışken blogumuzu unutma hatasına düşmüşüz.
Blogun gönüllü “Yazı İşleri Müdürü” olarak duruma el koymam gerekmişti. (Duyun, ey blogun imtiyaz sahibi kariyerGENÇ ekibi:))
Artık daha güncel bir blog tutmak için elimden gelen her türlü baskıyı göstereceğime söz veriyorum…
***
Haftasonu dijital hayattan uzak bir şekilde geçirdim. Bu zaman zarfında gazetelerin haftasonları eklerinde paragraf kaçırmadım. En çok dikkatimi çeken, TV dizilerin tatile girmesi ve ekipce tatile çıkmaları.
İmrendim.
“kariyerGENÇ bir dizi projesi gibi dönemsel bir proje olsaydı şu anda ekipce nerede olurduk?” diye kendime sormadan geçemedim. Tabii cevabını bulamadım. Ancak şöyle ekipce tatile çıkma hayalini birgün gerçekleştireceğiz…
kariyerGENÇ için bu yaz çok ama çok önemli. Hem stratejik olarak hem de operasyonel açısından…
***
Dün yani 7 Temmuz günü iki etkinliğe davet edildik. Birincisi Kayıp Damat filminin Nişantaşı City’deki öngösterimine, İkincisi ise Kuruçeşme Arena’da Hadise Konseri’ne. Ekipce katıldık. Gelebilen arkadaşlarımızı da davet ettik.
“Çok eğlendik” diyemeceğim zira bu yazıyı yazan arkadaş o saatlerde Airport TV’de Atıf Ünaldı’nın hazırlayıp sunduğu TeknoTalk programında kariyerGENÇ’in hikayesini anlatmak üzere Airport TV stüdyolarındaydı.
2 saat gibi rekor bir sürede canlı yayında Atıf Bey’le kariyerGENÇ’i, Turuncu Kravat’ı, kariyerGENÇ ekibini ve Girişimcilik’i konuştuk. Keyifliydi.
Eve geldiğimde mail ve facebook kutuma düşen mesajlar verimli bir program geçtiğini işaret ediyordu.
***
Ben bu satırları yazarken, karşımda Samet, onun arkasında Sinan, sağımda Münteha onun sağında Serap işlerine odaklanmış bir şekilde çalışıyorlar.
Şeytan diyor ki hoporlörleri bağla, sesi sonuna kadar aç ve ardından bir MJ şarkısı patlat!
Ama yapmıyorum, yapamıyorum, kıyamıyorum:)
kariyerGENÇ güncesi devam edecek…
Fotoğraf çekimi için ekibimizin bir kısmıyla Boğaziçi Üniversitesi’ndeydik…
Turuncu Kravat takanlar Turuncu Kravat’lı üyeleri temsil etmektedir. Takmayanlar ise Standart üyeyi:)
19 kişilik bir ekibiz…
Bu ekibin herbir parçasının hikayesini en iyi ben bilirim.
Ekibimizin her bir üyesi bir hikayesi olan başarılı gençler… İşin enteresan yanı, onların kariyergenç’e katılımının da bir hikayesi var.
Bir hikayesi olan birşey anlam kazanır… Bu anlamda kariyergenç ekibinin oluşması bizim için son zamanlarda en anlamlı olaylardan biri.
İlk Münteha ile başlayayım.
Ben Münteha’yı 2000′li yılların başında tanıdım. Bunu insanlara anlattığımda şaşırıyorlar. Zira Münteha o yıllarda İstanbul’da bense Kahramanmaraş’taydım…
Buraya bir “mim” koyalım şimdilik.
2007 yılında Samet’in organizasyonu Bilkent’teki Genç Akademi organizasyonuna katılmıştım. Orada Münteha benim gazetedeki köşe yazılarımı okuduğunu söyleyerek muhabbete girmişti ve bu sayede tanışmıştık.
Ondan sonra birkaç kez defa görüşmüş, çok fazla bir araya gelmesekte birbirimizin çalışmalarını takip etmiş, hatta desteklemiştik…
Kariyergenç projesi için onun fikrini almak için bir araya geldiğimizde öyle spontane bir şekilde ağzımdan “Hadi sen de gel bizle ol…” çıktı…
Ve yolumuz kesişti kariyergenç için…
Ama ben Genç Akademi öncesinde Münteha’yı sanki tanıyorum gibiydim. Neredendi acaba?…
Münteha bana CV’sini gönderdiğinde 2000′li yıllarında bir eğitim portalı kurucusu olduğunu okudum. Hemen kendisine telefon açtım, bu eğitim portalı okuls.com’muydu diye…
Münteha 2000′li yıllarında okuls.com adında bir eğitim portalı yapmıştı. Ve bu eğitim portalı birçok gazetede, TV’de haberi/röportajı çıkmıştı. Ben de onu Kahramanmaraş’ta 15-16 yaşında CNNTurk’te bir programda tanımıştım.
Ve hiç tanımadığım yaşıtıma (O Münteha oluyor) ulaşmanın yollarını aradım. Ve ulaştım da…
Kendisine projeyi çok beğendiğimi benim de K.Maraş’tan katkımın olabileceğini anlatmıştım heyecanlı heyecanlı. Benim için büyük birşeydi, çünkü TV’ye çıkmış başarılı bir proje sahibi yaşıtımla konuşuyordum…
İnanması güçtü o yıllar, çevremdeki herkese anlatıyordum bunu…
Münteha ÖSS’den dolayı o projeyi devam ettirmemiş, ama o yıllarda gayet ses getirmişti. K.Maraş’tan bir çocuğu bile ( O ben oluyorum) heyecanlandırmıştı…
Aradan yıllar geçti, Münteha ile yollarımız kesişti. Şimdi ise birlikte kariyergenç için emek veriyoruz.
Az önce 3 sunum bitirdik… O salonda uyuyor. Bense bu satırları yazıyorum…
Yarın da saat 9.00′da Türkiye’nin en büyük şirketlerinden biriyle görüşeceğiz.
Ben biraz daha yazmaya devam edersem muhtemelen kalkamayıp toplantıya geç kalacağız…
Unutmadan…
Çok klişe bir söz ama hayat çok garip!
NRT
Her insanın hayatında kırılma noktaları vardır. Anlık ufak değişiklikler bile sizle birlikte birçok insanın hayat yollarında farklı dallanmalara neden olur. Bu dallanmalar bazen o kadar ciddi sapmalar yaratır ki fark edilmemesi mümkün değildir.
Yalnız kaldığımda düşünürüm, mavi hap yerine kırmızı hapı seçseydim yada kırmızı yerine maviyi seçseydim acaba nasıl bir hayat yaşıyor olurdum. Belkide bir başka kopyam kabul etmediğim hapı seçmiş, benim yaşamadığım başka bir hayat çizgisinde yoluna devam ediyordur. O kırılma anındaki olası diğer yollardan hayata bakmaya çalışırım. Gözlerimi kapatırım ve yaşayabileceğim olası hayatları hayal ederim. Gözlerimi açtığımda düşlerimden uzak bambaşka bir dünyayla, gerçeklikle karşılaşırım.
Hayatımdaki iki kırılma noktasını sizlerle paylaşmak istiyorum.
Üniversiteye giriş sınavı, hepimimizin geleceğini değiştiren o üç saatlik zaman dilimi. Sınavı erken bitirmiş ve kalan zamanda yaptığım soruları kontrol ediyorum. Sınıftaki görevli kişi tesadüfen edebiyat öğrenmenimdi ve ben ilk sırada oturuyorum. Sınavın sonlarının yaklaştığının farkındaydım ve biolojide bir soruyu yanlış yaptığımı farkettim. Farketmemle silgiyi elime almam bir oldu. Sadece saniyeler içerisinde yanlış yaptığım soruyu düzeltecek ve bir kaç yüz kişinin daha önüne geçmiş olacaktım. Ve elimdeki silgi olanca hızıyla cevap kağıdının üzerine inerken, sınavın bittiğini işaret eden zil çalmaya başladı. O anda disiplininden hiç bir zaman taviz vermeyen edebiyat hocam, sağ eliyle benim cevabı düzelteceğim parmaklarımı egale etti ve diğer eliyle cevap anahtarımı nasıl olduğunu göremediğim bir hızda çekerek sınav bitmiştir dedi. O an içimden geçen düşünceleri bir Allah birde ben bilirim. Ve sonuçlar açıklandığında İTÜ Bilgisayar Mühendisliğini kazandığımı öğrenmiştim. Eğer o soruyu düzeltseyim şimdi İstanbulda olmayacak, çok severek çalıştığım mesleğim yerine hiç sevmediğimi üniversite yıllarında anladığım Elektronik Mühendisliğini okumuş olacaktım. Ve şimdi anlıyorum ki Edebiyat hocam bilinçsizde olsa benim hayatımı o saniyede değiştirmişti.
Diğer örneğim ise bu projeyle ilgili. Kariyergenç fikrinin daha yeni yeni oluşmaya başladığı bir dönemdi. Bir yıl içinde neler yapacağımı kişisel bir nedenden ötürü günü gününe planlamak zorunda kalmıştım. Bu nedenle kariyergenç projesinde yer almam imkansıza yakındı. Fakat bir yıllık bir plan oluşturmamı sağlayan neden 1 hafta gibi kısa sürede tamamen ortadan kalktı ve dört elle bu proje üzerinde çalışmaya başladık. Eğer o neden ortadan kalkmasaydı muhtemelen şu anda Türkiye’nin güzide bir şehrinde bulunuyor olacaktım. Belkide kariyergenç projesi başlamadan bitecekti ya da bambaşka bir şekilde hayat bulacaktı.
Şimdi Kariyergenç projesi 19 kişilik genç ekibiyle yola çıkmaya hazır. 19 kişinin hayatı tek bir proje etrafında büyük bir inançla birleşti.
Hasan Toprakkaya